21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1944. Η 3η ΟΡΕΙΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΥΨΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΣΤΟ ΡΙΜΙΝΙ.

ταξιαρχια ριμινιΟ­ΜΙ­ΛΙΑ ΤΑΞ­ΧΟΥ ΚΡΑ­ΝΙ­ΤΗ ΓΕ­ΩΡ­ΓΙΟΥ
ΔΚΤΟΥ ΤΗΣ 3ης Μ/Κ ΤΑ­ΞΙΑΡ­ΧΙΑΣ «ΡΙ­ΜΙ­ΝΙ»
Σε­βα­στοί Ρι­μι­νί­τες πο­λε­μι­στές της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας,
Α­πο­τε­λεί ύ­ψι­στη τι­μή για μέ­να που ως Δκτή της 3ης Μ/Κ Τα­ξιαρ­χί­ας «Ρί­μι­νι», που φέ­ρει την ο­νο­μα­σί­α της έν­δο­ξης ι­στο­ρι­κής ε­κεί­νης Ταξιαρ­χί­ας, μου α­να­τέ­θη­κε να εκ­φω­νή­σω τον πα­νη­γυ­ρι­κό της τε­λε­τής.


Θα προ­σπα­θή­σω μέ­σα α­πό μί­α σύ­ντο­μη ι­στο­ρι­κή α­να­δρο­μή της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, να φέ­ρω στη μνή­μη μας τα γε­γο­νό­τα της πε­ριό­δου ε­κεί­νης, ως ε­λά­χι­στο φό­ρο τι­μής στους έν­δο­ξους μα­χη­τές της, πε­σόντες και ε­πι­ζώ­ντες, και με αυ­τό τον τρό­πο να γί­νει κα­λύ­τε­ρα κα­τα­νο­η­τό το χρέ­ος που α­να­λαμ­βά­νου­με ε­μείς σή­με­ρα για να φα­νού­με α­ντά­ξιοι συ­νε­χι­στές «Ε­κεί­νων», ε­φό­σον οι πε­ρι­στά­σεις το α­παι­τή­σουν.

ταξιαρχια ριμινιΗ 3η Ελ­λη­νι­κή Ο­ρει­νή Τα­ξιαρ­χί­α συ­γκρο­τή­θη­κε στο Λί­βα­νο την 1η Ιου­λί­ου 1944 με Δκτή τον Συ­νταγ­μα­τάρ­χη Θρα­σύ­βου­λο Τσα­κα­λώ­το, έ­χο­ντας δύ­να­μη 3.377 αν­δρών, εκ των ο­ποί­ων 205 ή­ταν Αξ­κοί και 89 Αν­θστές.

Την 11η Αυ­γού­στου 1944 α­φί­χθη με το Ολ­λαν­δι­κό υ­πε­ρω­κε­άνιο «Ρου­ίς» στον Τά­ρα­ντα της Ι­τα­λί­ας προ­ερ­χό­με­νη α­πό Χά­ι­φα ό­που και τέ­θηκε υ­πό τις δια­τα­γές του Νε­ο­ζη­λαν­δι­κού Σώ­μα­τος του Στρα­τη­γού Φρέ­ϋ­μπερ­γκ.
Τη 19η Αυ­γού­στου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α άρ­χι­σε να με­τα­κι­νεί­ται α­πό Τα­ρά­ντα προς Βορ­ρά δια­νύ­ο­ντας 650 χλμ. Ε­ντός του Ι­τα­λι­κού ε­δά­φους και φθά­νο­ντας στο Σπο­λέ­το την 26η Αυ­γού­στου, ό­που και στρα­το­πέ­δευ­σε.
Την 5η Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α με­ταστάθ­μευ­σε στην πε­ριο­χή Σά­ντα Μα­ρί­α-Πιε­τρα­φί­τα ό­που και ε­τέ­θη υ­πό τις διατα­γές της 5ης Κα­να­δι­κής Τε­θω­ρα­κι­σμέ­νης Με­ραρ­χί­ας, ως ε­φε­δρεί­α αυ­τής.
Στις 9 Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 αρ­χί­ζει η συμ­με­το­χή της Ελ­λη­νι­κής Τα­ξιαρ­χί­ας στις ε­πι­χει­ρή­σεις.
Τη νύ­χτα της 8ης προς 9η Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α α­ντι­κα­τέ­στη­σε την ευ­ρι­σκό­με­νη στην πρώτη γραμ­μή 3η Κα­να­δι­κή Τα­ξιαρ­χί­α α­να­λαμβά­νο­ντας την α­μυ­ντι­κή α­πο­στο­λή της.
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΡΙΜΙΝΙ,ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΡΙΜΙΝΙ,Σταθ­μός Διοι­κή­σε­ως της Τα­ξιαρ­χί­ας ο­ρί­στη­κε η πε­ριο­χή του Ρι­τσιό­νε.
Τη νύ­χτα της 14ης προς 15η Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 και ώ­ρα 02.00, άρ­χι­σε η γε­νι­κή ε­πί­θε­ση της Τα­ξιαρ­χί­ας με την υ­πο­στή­ρι­ξη του 3ου Συ­ντάγ­μα­τος Πε­δινού Πυ­ρο­βο­λι­κού και όλ­μων, δια τριών Ταγ­μά­των της, ε­πί τριών κα­τευ­θύν­σε­ων με:
το 1ο Τάγ­μα Μο­ναλ­ντί­νι, με Δκτή τον Ταγ­μα­τάρ­χη Κα­ρα­βί­α Ιω­άν­νη,
το 2ο Τάγ­μα Μο­νι­τσέ­λι, με Δκτή τον Ταγ­ματάρ­χη Τζα­νε­τή Σο­φο­κλή,
το 3ο Τάγ­μα Μπα­τά­ρια, με Δκτή τον Ταγ­μα­τάρ­χη Λου­τε­ρά­κη Αν­δρέ­α,
τα ο­ποί­α πα­ρά την πεί­σμο­να Γερ­μα­νική α­ντί­στα­ση κα­τέ­λα­βαν τους α­ντι­κει­με­νι­κούς σκο­πούς που εί­χαν κα­θο­ρι­στεί α­πό την 5η Κα­να­δι­κή Μεραρχί­α.

Στις 21 Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 το 2ο Τάγ­μα (Δκτής Τχης Τζα­νε­τής Σο­φο­κλής) με το πρώ­το φως την 06.45 ώ­ρα έ­φθα­σε ε­πί του πο­τα­μού Α­ού­ζα και ε­ξουδε­τέ­ρω­σε το­πι­κές νη­σί­δες α­ντί­στα­σης που εί­χαν α­φή­σει οι Γερ­μα­νοί προς παρα­πλά­νη­ση των συμ­μά­χων και ε­πι­βρά­δυν­ση της προ­ε­λά­σε­ώς τους.

Α­πό τη θέ­ση αυ­τή το Τάγ­μα α­νέ­φε­ρε την κα­τά­στα­ση στην Τα­ξιαρ­χί­α και ο Δκτής της Τα­ξιαρ­χί­ας Σχης Τσα­κα­λώ­τος διέ­ταξε α­μέ­σως το 3ο Τάγ­μα (Δκτής Τχης Λου­τε­ρά­κης Αν­δρέ­ας) να προ­ω­θη­θεί τα­χέ­ως προς το κέ­ντρο της πό­λης. Έ­τσι, το 3ο Τάγ­μα προ­ω­θή­θη­κε προς το κέ­ντρο της πό­λης και κα­τέλα­βε το δυ­τι­κό τμή­μα αυ­τής.

Την 07.45 ώ­ρα ο Δή­μαρ­χος της πό­λης πα­ρέ­δω­σε το Ρί­μι­νι στο 3ο Τάγ­μα με ε­πί­ση­μο πρω­τό­κολ­λο που συ­ντά­χθη­κε στην Ελ­λη­νι­κή, Ι­τα­λι­κή και Αγ­γλι­κή γλώσ­σα.

Το πρω­τό­κολ­λο πα­ρά­δο­σης έ­λε­γε τα ε­ξής:
«Εν Σά­ντα Μα­ρί­α σή­με­ρον την 21η του μη­νός Σε­πτεμ­βρί­ου, η­μέ­ρα της ε­βδο­μά­δος Πέ­μπτη του 1944 και ώ­ραν 07.30, η κά­τω­θι υ­πο­γεγραμ­μέ­νη ε­πι­τρο­πή α­πο­τε­λού­με­νη εκ των Μπορ­τό­νι Γκο­μπέ­ριο ως Προ­έ­δρου, Μπορ­τό­νι Ρο­μί­λο και Ντελ Πρά­το Μπά­ντζιο ως με­λών, α­πά­ντων με­λών του α­ντιφα­σι­στι­κού κόμ­μα­τος α­πε­λευ­θέ­ρω­σης της Πό­λε­ως, πα­ρου­σια­σθέ­ντες εις τας προ­πο­ρευο­μέ­νας Ελ­λη­νι­κάς δυ­νά­μεις, ή­τοι εις τον Διοι­κη­τήν 2ου Λό­χου/ 3ου Τάγ­μα­τος της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, Λο­χα­γόν Α­πο­στο­λά­κη Μι­χα­ήλ πα­ραδί­δο­μεν την πό­λιν του Ρί­μι­νι ά­νευ ό­ρων εις τας Ελ­λη­νι­κάς Δυ­νά­μεις. Στις Ελλη­νι­κές Δυ­νά­μεις ε­πα­φί­ε­ται εν λευ­κώ η τή­ρη­σης της τά­ξε­ως και η προ­στα­σί­α του πλη­θυ­σμού».

Έ­τσι α­πό την 09.00 ώ­ρα της 21ης Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 η Ελ­λη­νι­κή ση­μαί­α κυ­μα­τί­ζει στο Δη­μαρ­χεί­ο, και ο­λό­κλη­ρη η πό­λη του Ρίμι­νι βρί­σκε­ται στα χέ­ρια της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας.

Την ί­δια η­μέ­ρα, και πε­ρί ώ­ρα 18.00 στην πλα­τεί­α της πό­λε­ως Ρί­μι­νι έ­γι­νε ε­πίση­μη τε­λε­τή, με την πα­ρου­σί­α α­ντι­προ­σω­πειών των Μο­νά­δων της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, των Κα­να­δι­κών και Νε­ο­ζη­λαν­δι­κών Μο­νά­δων, για να α­πο­δο­θούν τι­μές στην πο­λε­μι­κή ση­μαί­α του 2ου Τάγ­μα­τος που πρώ­το ει­σήλ­θε στο «Ρίμι­νι».

Στις 27 Σε­πτεμ­βρί­ου 1944 το 1ο Τάγ­μα (Δκτής Τχης Κα­ρα­βί­ας Ιω­άν­νης), α­φού α­ντι­κα­τέ­στη­σε το 25ο Νε­ο­ζη­λαν­δι­κό Τάγ­μα, που εί­χε κα­θη­λω­θεί μπρο­στά στον ι­στο­ρι­κό πο­τα­μό Ρου­βί­κω­να, την 06.30 ώ­ρα επε­τέ­θη στους Γερ­μα­νούς και έ­πει­τα α­πό σκλη­ρή μά­χη τους α­νά­γκα­σε να υ­πο­χωρή­σουν, πέ­ρα­σε αιφ­νι­δια­στι­κά τον πο­τα­μό Ρου­βί­κω­να και προ­ή­λα­σε 8 χλμ. βο­ρεί­ως αυ­τού κα­τα­λαμ­βά­νο­ντας την πό­λη Μπε­λά­ρια πε­ρί το τέ­λος της η­μέ­ρας. Το πέ­ρα­σμα του Ρου­βί­κω­να συ­νέ­βαλ­λε α­πο­φα­σι­στικά στην τε­λι­κή νί­κη των συμ­μα­χι­κών δυ­νά­με­ων.

ταξιαρχια ριμινιΗ 3η Ελ­λη­νι­κή Τα­ξιαρ­χί­α με την κα­τά­λη­ψη της πό­λε­ως Ρί­μι­νι και τη διά­βα­ση του πο­τα­μού Ρου­βί­κω­να με­τέ­φε­ρε την Ελλη­νι­κή δό­ξα του Ελ Α­λα­μέ­ιν, της Τύ­νι­δας και του Αι­γαί­ου και εις το Ι­τα­λι­κό Μέ­τω­πο γρά­φο­ντας νέ­ες σε­λί­δες δό­ξας στην πο­λε­μι­κή Ι­στο­ρί­α του Έ­θνους μας κα­τά τον Β΄ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο.
Οι ε­πί 44 η­μέ­ρες σκλη­ροί πο­λε­μι­κοί α­γώ­νες της Τα­ξιαρ­χί­ας στο Ι­τα­λι­κό έ­δα­φος εί­χαν ως α­ντί­τι­μο τη θυ­σί­α 146 νε­κρών α­ξιω­μα­τι­κών και ο­πλι­τών και 310 τραυ­μα­τιών.
116 εκ των νε­κρών Η­ρώ­ων της Τα­ξιαρ­χί­ας ε­ντα­φιά­στη­καν και ανα­παύ­ο­νται στην φι­λό­ξε­νη Ι­τα­λι­κή γη του Ελ­λη­νι­κού αυ­τού Κοι­μη­τη­ρί­ου του Ρι­τσιό­νε στο ο­ποί­ο βρι­σκό­μα­στε σή­με­ρα.

ταξιαρχια ριμινιΤην 6η προς 7η Νο­εμ­βρί­ου 1944 η Τα­ξιαρ­χί­α, α­φού ε­πι­βι­βά­στη­κε στο α­τμό­πλοιο [Αλ­κα­ντά­ρα], α­πό το λι­μά­νι του Τά­ρα­ντα και με τη συ­νο­δεί­α του Α­ντι­τορ­πι­λι­κού [Πίν­δος], ε­πέ­στρε­ψε στην Ελ­λά­δα έ­πει­τα α­πό την ε­πι­τυ­χη­μέ­νη συμ­με­το­χή της στο πλευ­ρό των συμ­μά­χων στις πο­λε­μι­κές ε­πιχει­ρή­σεις του Ι­τα­λι­κού με­τώ­που.

ταξιαρχια ριμινιΣε­βα­στοί Ρι­μι­νί­τες πο­λε­μι­στές της Τα­ξιαρ­χί­ας, δια­βά­ζο­ντας την Ημε­ρή­σια Δγή του α­εί­μνη­στου Δκτού της 3ης Ελ­λη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας, Σχη Τσα­κα­λώ­του Θρα­συ­βού­λου, που α­να­γνώ­σθη­κε στις 19 Ο­κτω­βρί­ου 1944, σε ει­δι­κή τε­λε­τή που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στο νε­κρο­τα­φεί­ο του Ρι­τσιό­νε για να τι­μη­θούν οι Έλ­λη­νες νε­κροί που έ­πε­σαν στο πε­δί­ο της μά­χης και της τι­μής, μέ­νουν α­νε­ξί­τη­λες στη μνή­μη μου οι πα­ρα­κά­τω φρά­σεις, που δια­τυ­πώ­θηκαν ως υ­πό­σχε­ση:

«Ορ­κι­ζό­με­θα ό­τι η αυ­το­θυ­σί­α σας θα εί­ναι πα­ρά­δειγ­μα για τον μέλ­λο­ντα α­γώ­να. Α­θά­να­τοι νε­κροί σε λί­γο σας α­φή­νο­μεν. Σας α­φήνο­μεν, μα δεν θα εί­σθε μα­κριά μας. Σας υ­πο­σχό­με­θα, ό­τι θα εί­σθε πά­ντα στη μνή­μη μας, θα α­πο­τε­λεί­τε το πα­ρά­δειγ­μα των Δι­μοι­ριών σας, των Λό­χων σας, της Τα­ξιαρ­χί­ας σας στον δρό­μο που ε­χά­ρα­ξε πρώ­τα το δι­κό σας αίμα».

Η υ­πό­σχε­ση ε­κεί­νη, δια­πι­στώ­νεται σή­με­ρα ό­τι τη­ρεί­ται α­πα­ρέ­γκλι­τα και α­πο­δει­κνύ­ε­ται με την πα­ρου­σί­α όλων μας ε­δώ στο ε­τή­σιο Ιε­ρό προ­σκύ­νη­μα προς τι­μήν των η­ρω­ι­κώς πε­σό­ντων Αξιω­μα­τι­κών και Ο­πλι­τών της Τα­ξιαρ­χί­ας.
Σε­βα­στοί Ρι­μι­νί­τες, έ­χο­ντας την τι­μή να εί­μαι σή­με­ρα Δκτής της 3ης Μ/Κ Τα­ξιαρ­χί­ας «Ρί­μι­νι» νιώ­θω υπε­ρή­φα­νος, ό­πως το ί­διο υ­πε­ρή­φα­νο νιώ­θει και ό­λο το προ­σω­πι­κό που υ­πη­ρετεί στην Τα­ξιαρ­χί­α.
Πα­ράλ­λη­λα ό­μως, αι­σθα­νό­μα­στε βα­ριά την ευ­θύ­νη και το χρέ­ος που φέ­ρου­με ό­λοι μας έ­να­ντι της ι­στο­ρί­ας, της δό­ξας και της θυ­σί­ας που μας κλη­ρο­δό­τησε η 3η Ελ­λη­νι­κή Ο­ρει­νή Τα­ξιαρ­χί­α.

Συ­σπει­ρω­μέ­νοι ό­λοι μας, κά­τω α­πό την έν­δο­ξη και τι­μη­μέ­νη με Α­ρι­στεί­α Ανδρεί­ας πο­λε­μι­κή ση­μαί­α μας, με ο­δη­γό το δι­κό σας πα­ρά­δειγ­μα και ό­λων ε­κείνων που .έ­πε­σαν υ­πε­ρα­σπί­ζο­ντάς την, σας δια­βε­βαιώ­νου­με ό­τι θα κρα­τή­σου­με ψη­λά το λά­βα­ρο της τι­μής και της ευ­θύ­νης, και αν χρεια­στεί, θα βα­δί­σου­με στα δι­κά σας χνά­ρια υ­πε­ρα­σπι­ζό­με­νοι το Ελ­λη­νι­κό έ­δα­φος στην ευαί­σθη­τη περιο­χή του Έ­βρου, που η πα­τρί­δα μάς έ­χει ε­μπι­στευ­τεί.

ταξιαρχια ριμινιΑιώ­νια να εί­ναι η μνή­μη στους Α­θά­να­τους νε­κρούς της 3ης Ελλη­νι­κής Ο­ρει­νής Τα­ξιαρ­χί­ας «Ρί­μι­νι»!

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΡΙΜΙΝΙ,ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΡΙΜΙΝΙ,
Η Μάχη του Ριμινι (14-21 Σεπ. 1944)
Η πρώτη περίοδος των επιθετικών επιχειρήσεων της 8ης Βρετανικής Στρατιάς έληξε με την πτώση του Κοριάνο και την κατάληψη της αμυντικής τοποθεσίας από τα καναδικά τμήματα. Η δεύτερη περίοδος αφορούσε στην προώθηση πέρα από τον ποταμό Μαράνο και στην κατάληψη του Ριμινι. Οι Γερμανοί, αν και είχαν κλονισθεί από την απώλεια του Κοριάνο, ήταν
αποφασισμένοι να αντιδράσουν σθεναρά, ώστε να διατηρήσουν το Ριμινι.
Έτσι συγκέντρωσαν μεγάλες δυνάμεις στην ορεινή περιοχή της μικρής ∆ημοκρατίας του Αγίου Μαρίνου, καλύπτοντας το μέτωπο τους στην ακτή από τον ποταμό Αούζα και στο κέντρο από την ισχυρώς οργανωμένη τοποθεσία του Σαν Φορτουνάτο, έξι χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Ριμινι. Η ∆ιοίκηση της 1ης Καναδικής Μεραρχίας αποφάσισε να επιτεθεί, για την κατάληψη του Ριμινι και άρχισε τις προπαρασκευαστικές ενέργειες για την πραγματοποίηση της. Στις 10 Σεπτεμβρίου έγινε σύσκεψη των διοικητών των ταξιαρχιών της και της III EOT στο Στρατηγείο της Μεραρχίας, για την ενημέρωση τους σχετικά με την επιχείρηση αυτή. Πρόθεση της Μεραρχίας ήταν να επιτεθεί προς τα βορειοδυτικά και να ενεργήσει κυκλωτικά προς το
Ριμινι από τα δυτικά, σε τέσσερις φάσεις, επιδιώκοντας:
– Στην πρώτη φάση την κατάληψη της γραμμής Σαν Μαρτίνο-Σαν ∆ορέντζο, για την αποκοπή του εχθρού που αμυνόταν έναντι του μετώπου της III EOT.
– Στη δεύτερη φάση την κατάληψη της γραμμής των υψωμάτων Ιλ Κροτσιφίσσο-Σαν Φορτουνάτο και την υπερκέραση του Ρίμινι από τα βορειοδυτικά.
– Στην τρίτη φάση την εκμετάλλευση της επιτυχίας, με τη δημιουργία προγεφυρώματος στον ποταμό Μαρέκεια και την αποκοπή των οδών Ρίμινι- Ραβέννα και Ρίμινι-Φορλί, κοντά στη διακλάδωση του χωριού Τσέλλε.
– Στην τέταρτη φάση τη συνέχιση της εκκαθαρίσεως του διαδρόμου στο χώρο μεταξύ της κύριας προσπάθειας και της ακτής.
Η εδαφική ζώνη στην οποία θα ενεργούσε η III EOT, είχε πλάτος δύο μέχρι δυόμισι χιλιόμετρα. Ανατολικά προς την ακτή, στη ζώνη όπου είχε αναπτυχθεί και θα ενεργούσε η 41η Ίλη Καναδών ∆ραγώνων, καθώς και σε τμήμα της ζώνης της Ταξιαρχίας, το έδαφος είναι στο σύνολο του πεδινό. Το υπόλοιπο, δυτικά, στο μεγαλύτερο μέρος είναι λοφώδες με διαδοχικά αντερείσματα. Υδάτινες γραμμές, ποταμοί, χείμαρροι και διώρυγες το διακόπτουν κάθετα προς τις κατευθύνσεις επιθέσεως. Η μοναδική παράκτια οδός «No 16» είχε κατεύθυνση από τα νότια προς τα βόρεια, ενώ υπήρχαν και πολλές άλλες οδοί δευτερεύουσας σημασίας, κάθετες ή παράλληλες προς αυτή.
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΡΙΜΙΝΙ,ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΡΙΜΙΝΙ,Η αμυντική τοποθεσία καλυπτόταν από θάμνους και καλλιεργημένες εκτάσεις, είχε αρκετές τάφρους και αγροικίες και ήταν ισχυρά οργανωμένη, με παραλλαγμένα χαρακώματα, πολυβολεία από οπλισμένο σκυρόδεμα και πυργίσκους κατεστραμμένων αρμάτων μάχης. Επίσης προστατευόταν από νάρκες κατά προσωπικού και αντιαρματικές. Οι Γερμανοί κατείχαν με τμήματα της I Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών και της Μεραρχίας Τουρκομάνων τα υψώματα βόρεια και βορειοδυτικά του ποταμού Μαράνο και με προχωρημένα τμήματα τους τη γραμμή των κατοικημένων τόπων Φολιάνο Μαρίνα, Σαν
Λορέντζο, Κάζα Μοντιτσέλι, Κάζα Μοναλντίνι και Κάζα Ρόσσα.
Τη νύχτα 13/14 Σεπτεμβρίου, η 1η Καναδική Μεραρχία συγκεντρώθηκε στην περιοχή νότια του ποταμού Μαράνο, για να επιτεθεί στις 0630 της 14ης Σεπτεμβρίου.
Η III EOT διατάχθηκε να ενεργήσει νυχτερινή επίθεση στις 0200 της ίδιας ημέρας, σε συνδυασμό με την 3η Καναδική Ταξιαρχία, η οποία θα ενεργούσε στο αριστερό πλευρό της. Ως ζώνη ενέργειας της καθορίσθηκε η περιοχή, που οριζόταν αριστερά από την αμαξιτή οδό Ντελ Φιούμε-Άκουα Μπουόνα και δεξιά από την οδό ‘Νo 16’, με κάλυψη του δεξιού πλευρού της προς την ακτή από τη 41η Ίλη Καναδών ∆ραγώνων. Ως συμπληρωματικά μέσα διατέθηκαν στην Ταξιαρχία, από την 1η Καναδική Μεραρχία, δύοδιμοιρίες πολυβόλων, (μία για κάθε τάγμα πρώτης γραμμής) και μία αντιαρματική πυροβολαρχία.
Για την πραγματοποίηση της αποστολής αυτής η Ταξιαρχία σχεδίασε την επίθεση της σε δύο κατευθύνσεις και σε δύο χρόνους, ως εξής:
– Πρώτη κατεύθυνση (αριστερά): Κάζα Ρόσσα-Κάζα Μπατάρα-Κάζα Μαλτόνι-Κάζα Κόντι-Καζαλέκειο, ως κύρια προσπάθεια της επιθέσεως.
– ∆εύτερη κατεύθυνση (δεξιά): Κάζα Μοναλντίνι-καμπή του ποταμού Μαράνο-Τραμοντάνα-νοτιοδυτική γωνία του αεροδρομίου Ρίμινι, ως δευτερεύουσα προσπάθεια.
Σε πρώτο χρόνο το III Τάγμα, που θα ενεργούσε στην κύρια προσπάθεια, θα καταλάμβανε αρχικά το Κάζα Μπατάρα και αμέσως μετά το Κάζα Μαλτόνι, ενώ το I Τάγμα, ενεργώντας στη δευτερεύουσα προσπάθεια, θα καταλάμβανε το Κάζα Μοναλντίνι. Σε δεύτερο χρόνο το II Τάγμα, ενεργώντας στην κατεύθυνση της δευτερεύουσας προσπάθειας, θα καταλάμβανε το Κάζα Μοντιτσέλλι και θα απειλούσε το Σαν Λορέντζο με υπερκέραση από τα δυτικά.
Η κίνηση των τμημάτων της Ταξιαρχίας για την κατάληψη της βάσεως εξορμήσεως άρχισε τις τελευταίες νυχτερινές ώρες 13/14 Σεπτεμβρίου. Στο μεταξύ η 3η Καναδική Ταξιαρχία που δρούσε στο αριστερό είχε καταλάβει το χωριό Σπίνα, διευκολύνοντας έτσι τις ενέργειες της Ελληνικής Ταξιαρχίας. Ο ∆ιοικητής της, έχοντας εξασφαλισμένο το αριστερό πλευρό, διέταξε το III Τάγμα να επιτεθεί πριν από την ώρα εξορμήσεως που ήταν η 0200 της 14ης Σεπτεμβρίου, για να καταλάβει το Κάζα Μπατάρα και αμέσως μετά τον οικισμό Κάζα Μαλτόνι.
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΡΙΜΙΝΙ,ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΡΙΜΙΝΙ,Έτσι, μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα, το III Τάγμα επιτέθηκε και, μετά από σκληρό αγώνα, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα κατέλαβε τους αντικειμενικούς αυτούς σκοπούς. Στις 0200, έπειτα από βομβαρδισμό πυροβολικού και με την υποστήριξη του III Τάγματος, από το αριστερό του πλευρό, εξόρμησε το I Τάγμα, το οποίο κατόρθωσε μετά από πεντάωρο σκληρό αγώνα να καταλάβει με ένα λόχο τη βόρεια παρυφή του Κάζα Μοναλντίνι. Αντιμετωπίζοντας όμως πείσμονα εχθρική αντίσταση, ανέκοψε την επίθεση του. Ο λόχος διατήρησε τις θέσεις του μέχρι τις 0930 και, αφού ενισχύθηκε με δύο διμοιρίες και τρία άρματα μάχης, εκδήλωσε επίθεση, ολοκληρώνοντας την κατάληψη του αντικειμενικού του σκοπού.
Όταν τα III και I Τάγματα αγωνίζονταν για την κατάληψη της γραμμής Κάζα Μαλτόνι-Κάζα Μπατάρα-Κάζα Μοναλντίνι, το II Τάγμα, μετά από βομβαρδισμό πυροβολικού, επιτέθηκε στις 0345 και κατέλαβε με λόχο τον οικισμό Κάζα Μοντιτσέλι, εκτός από μία οικία ισχυρώς οργανωμένη. Επειδή όμως είχε σημαντικές απώλειες και δεχόταν πλευρικά πυρά από την κατεύθυνση του Σαν Λορέντζο, αναγκάσθηκε να διατάξει τη σύμπτυξη του λόχου και την κάλυψη του σε οικίσκους, νότια του οικισμού.
Η Ταξιαρχία, έχοντας πληροφορίες ότι η 41η Ίλη Καναδών ∆ραγώνων που ενεργούσε στο δεξιό του II Τάγματος δεν είχε προχωρήσει, αφήνοντας έτσι ακάλυπτο το πλευρό του, διέταξε την άμεση προώθηση ενός εφεδρικού λόχου για να καλύψει το δεξιό πλευρό του II Τάγματος. Το τελευταίο, παρότι δεχόταν ισχυρά πυρά πυροβολικού, όλμων και πολυβόλων, κατόρθωσε να διατηρήσει τις θέσεις του. Το βράδυ της 14ης Σεπτεμβρίου είχαν καταληφθεί οι αντικειμενικοί σκοποί της πρώτης φάσεως.
Για τον αγώνα της επομένης, 15ης Σεπτεμβρίου, διατέθηκε στην Ελληνική Ταξιαρχία μία ίλη των δεκαέξι αρμάτων μάχης. Πρόθεση της ήταν να συνεχίσει την επίθεση, με υπερκέραση του εχθρού από τα αριστερά, ώστε να αποκόψει τις οδούς διαφυγής του. Για το σκοπό αυτόν, ενίσχυσε με συμπληρωματικά μέσα τα τάγματα της και τους ανέθεσε την εξής αποστολή:
– To I Τάγμα (δεξιά), με έξι άρματα, μία διμοιρία πολυβόλων και μία αντιαρματική πυροβολαρχία, να επιτεθεί στην κατεύθυνση Μοναλντίνι-καμπή ποταμού Μαράνο-Τραμοντάνα-νοτιοδυτική γωνία του αεροδρομίου Ριμινι και να καταλάβει την Τραμοντάνα.
– To II Τάγμα, με τέσσερα άρματα, μία διμοιρία πολυβόλων, μία διμοιρία όλμων και μία αντιαρματική πυροβολαρχία, να καλύψει το δεξιό πλευρό της Ταξιαρχίας, στην κατεύθυνση Σαν Λορέντζο-ποταμός Μαράνο-νοτιοδυτική γωνία του αεροδρομίου Ριμινι και να καταλάβει τη διακλάδωση της καροποίητης οδού με την οδό ‘No 16’ .
– To III Τάγμα (αριστερά), με έξι άρματα, να επιτεθεί στην κατεύθυνση Μαλτόνι-Κόντι-Καζαλέκειο-Μπαρόζι και να καταλάβει το συνοικισμό Καζαλέκειο.
Το πρωί της 15ης Σεπτεμβρίου άρχισε η επίθεση του II Τάγματος και μέχρι τις 0715 κατέλαβε με λόχο του τον οικισμό Σαν Λορέντζο. Αμέσως μετά το III Τάγμα, ενεργώντας επιθετικά, προωθήθηκε στο ύψος του ποταμού Μαράνο (βόρεια της Κάζα Κόντι) και το I Τάγμα στο ύψος της καμπής του ίδιου ποταμού. Και τα τρία τάγματα διατήρησαν τις θέσεις αυτές μέχρι το
μεσημέρι. Πρώτο εξόρμησε το II Τάγμα στις 1430 και, μετά από αγώνα μιας ώρας, προωθήθηκε στο ύψος του ποταμού Μαράνο.
To I Τάγμα εξόρμησε στις 1630 και, αφού ανέτρεψε τις εχθρικές αντιστάσεις στη ζώνη ενέργειας του και πέρασε τον ποταμό, κατέλαβε αιφνιδιαστικά τον οικισμό Τραμοντάνα και στη συνέχεια τη νοτιοδυτική γωνία του αεροδρομίου, όπου οι Γερμανοί προέβαλαν πείσμονα και σθεναρή αντίσταση.
To III Τάγμα εξόρμησε στις 1530 και κατέλαβε με λόχο τα αμυντικά ερείσματα της περιοχής Εκκλησία Καζαλέκειο, όπου επίσης οι Γερμανοί αμύνθηκαν σθεναρά. Αμέσως μετά, ενεργώντας και από τα δυο πλευρά, μέχρι τις 1835 ολοκλήρωσε την κατάληψη του οικισμού Καζαλέκειο και προώθησε τμήματα του για να συνδεθεί με το 68ο Καναδικό Τάγμα που ενεργούσε στο αριστερό του πλευρό. Το βράδυ της 15ης Σεπτεμβρίου, τα τάγματα της Ταξιαρχίας κατείχαν σταθερά τη γραμμή οικισμός Καζαλέκειο-νοτιοδυτική γωνία του αεροδρομίου Ρίμινι-γέφυρα ποταμού Μαράνο, σε στενή επαφή με τον εχθρό που κατείχε τη δυτική πλευρά και τη νοτιοδυτική γωνία του αεροδρομίου.
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΡΙΜΙΝΙ,ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΡΙΜΙΝΙ,Τη δεύτερη αυτή ημέρα της μάχης το ηθικό των αξιωματικών και των οπλιτών της Ελληνικής Ταξιαρχίας ήταν υψηλό. Όλοι συναγωνίζονταν για τη νίκη με πρωτοφανή ηρωισμό και πνεύμα αυτοθυσίας. Έλληνες οπλίτες πάλεψαν σώμα με σώμα και βρέθηκαν νεκροί, μαζί με Γερμανούς στο πεδίο της μάχης. Λοχαγός με σοβαρό τραύμα στον έναν οφθαλμό και άλλος
τραυματίας έφυγαν από το Νοσοκομείο, με ανεπούλωτα τα τραύματα τους, προυσιάσθηκαν στους προϊσταμένους τους και ζήτησαν να λάβουν μέρος στη μάχη. Επίσης, οι ∆ιαβιβαστές, οι Οδηγοί αυτοκινήτων και όλοι οι αξιωματικοί και οπλίτες ζητούσαν να σταλούν στη γραμμή του πυρός για να αναπληρώσουν τις απώλειες.
Στις 16 Σεπτεμβρίου, τρίτη ημέρα της μάχης, τα τάγματα της Ταξιαρχίας συνέχισαν την επιθετική τους προσπάθεια με το ίδιο πείσμα, αλλά και με μεγάλη βραδύτητα, εξαιτίας της καθηλώσεως των καναδικών μονάδων που ενεργούσαν στο αριστερό της και της σθεναρής αντιστάσεως των Γερμανών. To III Τάγμα, με σκληρό αγώνα από το πρωί, κατέλαβε στις 1800
περίπου τους οικισμούς Λα Φόσσα και Κάζα Μπαρόζι και προώθησε περιπόλους στο Μπιαντσίνι και στο Τσικέτι, δυτικά του αεροδρομίου. To II Τάγμα εξόρμησε από τις πρωινές ώρες και με την υποστήριξη του πυροβολικού και των αρμάτων μάχης κατέλαβε στις 1000 τη νοτιοανατολική γωνία του αεροδρομίου και στη συνέχεια τη νότια πλευρά του. Αμέσως μετά – διαθέτοντας ένα τμήμα με τεθωρακισμένα οχήματα Κάρριερς- συνδέθηκε με το I Τάγμα που κατείχε τη νοτιοδυτική γωνία και κάλυψε το δεξιό πλευρό του, αφού η 41η Ίλη Καναδών ∆ραγώνων δεν είχε περάσει τον ποταμό Μαράνο και ο εχθρός εξακολουθούσε να κατέχει τα κτήρια και την ανατολική πλευρά του αεροδρομίου, προς την ακτή.
Στις 17 Σεπτεμβρίου, τα II και III Τάγματα συνέχισαν την επιθετική τους προσπάθεια προς το αεροδρόμιο για την ολοκλήρωση της καταλήψεως του. To II Τάγμα, με την υποστήριξη του πυροβολικού και αρμάτων μάχης, σύμφωνα με τη διαταγή επιχειρήσεων της Ταξιαρχίας, αφού εκκαθάρισε την περιοχή αμέσως ανατολικά του αεροδρομίου, κατέλαβε στις 1530 με λόχο τα κτήρια της ανατολικής πλευράς του. Τον ίδιο περίπου χρόνο, η 41η Ίλη Καναδών ∆ραγώνων, που ενεργούσε στο δεξιό του II Τάγματος, έφθανε στούψος του μετώπου του Τάγματος. To III Τάγμα βελτίωσε σχετικά τη διάταξη του στη δυτική πλευρά του αεροδρομίου, ενώ το I Τάγμα εξακολουθούσε να κατέχει τις θέσεις του στο κέντρο της διατάξεως.
Την επομένη, 18η Σεπτεμβρίου, η Ταξιαρχία -σε στενή συνεργασία με τις καναδικές μονάδες που ενεργούσαν στα δυτικά και είχαν καταλάβει το Σαν Μαρτίνο, βορειοδυτικά του αεροδρομίου- συνέχισε με γρηγορότερο ρυθμό την προώθηση της προς το Ρίμινι. Το 68ο Καναδικό Τάγμα προωθήθηκε βορειοδυτικά της Ταξιαρχίας. To III Τάγμα διατάχθηκε να κινηθεί προς το
χωριό Ιλ Κολομπαρόνι και στις 2000 κατέλαβε με λόχο του τη βορειοδυτική γωνία του αεροδρομίου. To II Τάγμα, συνεχίζοντας από το πρωί την επιθετική του προσπάθεια, κατέλαβε με λόχο στις 1000 τη βορειοανατολική γωνία του
αεροδρομίου, μέχρι το ύψος της καμπής του ποταμού Ροντέλλα. Την ίδια ώρα η 41η Ίλη Καναδών ∆ραγώνων, υπερβαίνοντας το Μιραμάρε, προωθήθηκε μέχρι τον ποταμό Ροντέλλα για να καλύψει το δεξιό πλευρό του Τάγματος.
Μετά από αυτά, η 41η Ίλη Καναδών ∆ραγώνων διατάχθηκε να αποσυρθεί από τη γραμμή της μάχης και αντικαταστάθηκε από τμήματα της Ταξιαρχίας. Έτσι, από τις 1400 της 18ης Σεπτεμβρίου, η ευθύνη και της ζώνης όπου
ενεργούσε η 41η Ίλη Καναδών ∆ραγώνων, δηλαδή από την οδό «No 16» μέχρι την ακτή, αναλήφθηκε από τμήματα της Ελληνικής Ταξιαρχίας, με επέκταση του μετώπου της από το II.
Η III EOT διέταξε, για την επομένη, τη συνέχιση της επιθέσεως μετά τις 0730 προς την κατεύθυνση του Ρίμινι. Η ζώνη ενέργειας της καθοριζόταν δυτικά από τη γραμμή Κάζα Κολομπαρόνι-Κάζα Μπιαντσίνι-Κάζα Τόζι και ανατολικά από την ακτή.
To II Τάγμα θα συνέχιζε την επιθετική του προσπάθεια για να απωθήσει τους Γερμανούς βόρεια του ποταμού Ροντέλλα.
To III Τάγμα, μετά την προώθηση του 68ου Καναδικού Τάγματος, θα προωθούσε λόχο στη βορειοδυτική γωνία του αεροδρομίου, ο οποίος θα καταλάμβανε τη βόρεια πλευρά του (νότια του ποταμού Ροντέλλα) και, αμέσως μετά, προχωρώντας προς το χωριό Ιλ Κολομπαρόνι θα εξασφάλιζε σύνδεσμο με το II Τάγμα που θα ενεργούσε στο δεξιό πλευρό. Ακόμη θα προωθούσε λόχο στο Πόζι, με δυνατότητα κινήσεως του βορειοανατολικά του ποταμού Ροντέλλα, προς Κάζα Μπιαντσίνι-Κάζα Τόζι. Τέλος, θα προωθούσε λόχο στο Κάζα Μπιαντσίνι, προσανατολισμένο στην κατεύθυνση Κάζα
Μπιαντσίνι-Κάζα Κολομπαρόνι, για κατάληψη του χώρου μεταξύ της βόρειας πλευράς του αεροδρομίου και του ποταμού Ροντέλλα. To I Τάγμα θα εξακολουθούσε να μένει ως εφεδρεία στο κέντρο της διατάξεως.
Η επιθετική ενέργεια των II και III Ταγμάτων άρχισε στις 0630 της 19ης Σεπτεμβρίου. To II Τάγμα, με την υποστήριξη δύο μοιρών Πυροβολικού και αρμάτων μάχης, ανέτρεψε τις εχθρικές αντιστάσεις και μέχρι τις 1030 έφθασε ανατολικά της γραμμής Περουτζίνι-Μπαρτόλι μέχρι την ακτή, συνεχίζοντας την ενέργεια του προς τα βορειοδυτικά. To III Τάγμα, με την
υποστήριξη μοίρας Πυροβολικού και αρμάτων μάχης, ανέτρεψε τις εχθρικές αντιστάσεις και μέχρι τις 1030 έφθασε στη γραμμή Πολλόνι-Περουτζίνι, προωθώντας σχετικά τη διάταξη του. Μετά τη γρήγορη αυτή εξέλιξη της ενέργειας των II και III Ταγμάτων, η Ταξιαρχία διέταξε το εφεδρικό I Τάγμα να κινηθεί από τις 1500 προς την καμπή του ποταμού Ροντέλλα. Στη συνέχεια, η αποστολή του θα καθοριζόταν με νεότερη διαταγή.
Στις 1530 ο ∆ιοικητής της III EOT πληροφορήθηκε ότι τμήματα της 3ης Καναδικής Ταξιαρχίας προωθούνταν προς το Ρίμινι. Για να παρακινήσει τις μονάδες του να καταλάβουν την πόλη, τους έστειλε το εξής σήμα: «Οι Καναδοί αμιλλώνται μετά της Ταξιαρχίας να εισέλθωσι πρώτοι εις Ρίμινι …» και «… το Ρίμινι έδει να είναι το έπαθλον των από δεκαημέρου αγώνων».
«Προχωρείτε», ετόνιζε, «συνεχώς, αλλά σταθερώς προς τον αντικειμενικόν σκοπόν της ημέρας». Έτσι, σύμφωνα με το πνεύμα αυτής της διαταγής, τα τάγματα αύξησαν τις προσπάθειες τους και μέχρι τις 2200 είχαν φθάσει σε απόσταση δύο χιλιομέτρων νότια και νοτιοανατολικά του Ρίμινι. Ο εχθρός, περιχαρακωμένος στην πόλη και στους νότιους οικισμούς, έχοντας ναρκοθετήσει την περιοχή, προέβαλε σθεναρή αντίσταση και ανάγκασε ταεπιτιθέμενα τμήματα της Ταξιαρχίας να ανακόψουν την επιθετική τους προσπάθεια.
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΡΙΜΙΝΙ,ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΡΙΜΙΝΙ,Από το πρωί της 20ής Σεπτεμβρίου επαναλήφθηκε με διαταγή της Ταξιαρχίας η επίθεση για την κατάληψη του Ρίμινι.
Ως αντικειμενικοί σκοποί των ταγμάτων καθορίσθηκαν οι εξής:
πρώτος, οι νότιοι οικισμοί του Ρίμινι— δεύτερος, η καροποίητη οδός αμέσως νότια της πόλεως και τρίτος, ο ποταμός Αούζα. Ο εχθρός αμυνόταν στη γραμμή του ποταμού Αούζα, με προωθημένα τμήματα του νοτιότερα, στους οικισμούς. Επίσης κατείχε σταθερά τα Σημεία Στηρίγματος της Σάντα Μαρία ντε λε Κολονέλε και του Συνοικισμού βορειοανατολικά απ’αυτή καλύπτοντας την τοποθεσία με ναρκοπέδια από όλες τις κατευθύνσεις. Τα μαχόμενα στο αριστερό πλευρό της τοποθεσίας καναδικά τμήματα, δεν παρουσίαζαν πρόοδο για την κατάληψη της τοποθεσίας Σαν Φορτουνάτο. Αλλά και τα II και III Τάγματα της Ταξιαρχίας που ενεργούσαν σε πρώτο κλιμάκιο, εξαιτίας αυτής της καταστάσεως δεν πέτυχαν -μέχρι τις 1500- αξιόλογη προώθηση τους. Έτσι, ο ∆ιοικητής της Ταξιαρχίας, για να μη χρονοτριβεί και για να υποβοηθήσει την ενέργεια των καναδικών τμημάτων, διέταξε την επίθεση αρχικά του III Τάγματος προς την κατεύθυνση της Σάντα Μαρία ντε λε Κολονέλε και στη συνέχεια του II προς τον παρακείμενο Συνοικισμό, διαθέτοντας στο καθένα διαδοχικά όλα τα μέσα υποστηρίξεως της
Ταξιαρχίας, ώστε να επιτύχουν αποφασιστικό αποτέλεσμα.
Η επίθεση του III Τάγματος άρχισε στις 1600 της 20ής Σεπτεμβρίου μετά από δεκάλεπτο βομβαρδισμό πυροβολικού. Με την υποστήριξη των αρμάτων μάχης και με σκληρό αγώνα κατέλαβε τη Σάντα Μαρία ντε λε Κολονέλε. Ακολούθησε στις 1630 η επίθεση του II Τάγματος με την υποστήριξη πυροβολικού και αρμάτων μάχης. Το Τάγμα, πολεμώντας ηρωικά, ανέτρεψε τις εχθρικές αντιστάσεις στον τομέα του και στις 2000 προωθήθηκε 1.200 μέτρα νοτιοανατολικά του Ριμινι, καταλαμβάνοντας
τον πρώτο αντικειμενικό σκοπό της ημέρας αυτής. Και τα δυο τάγματα όμως καθηλώθηκαν στις νέες θέσεις τους, ενώ ταυτόχρονα το αριστερό πλευρό της Ταξιαρχίας έμεινε ακάλυπτο, λόγω παρεκκλίσεως του 68ου Καναδικού Τάγματος δυτικότερα. Η Ταξιαρχία διέταξε την προώθηση του I Τάγματος, κατά τη διάρκεια της νύχτας, για να καλύψει το αριστερό πλευρό της και να έχει τη δυνατότητα να το χρησιμοποιήσει την επομένη για υπερκέραση των εχθρικών τμημάτων που αμύνονταν στον ποταμό Αούζα, αμέσως νοτιοδυτικά του Ριμινι. Το Τάγμα στις 2100 προώθησε ένα λόχο, ενώ το υπόλοιπο
παρέμεινε βορειοδυτικά του αεροδρομίου.
Ο ∆ιοικητής της Ταξιαρχίας -έχοντας πληροφορίες για την προώθηση των καναδικών τμημάτων που ενεργούσαν προς το Σαν Φορτουνάτο και εκτιμώντας ότι ο εχθρός θα συμπτυσσόταν τη νύχτα 20/21 Σεπτεμβρίου- διέταξε τα II και III Τάγματα να συνεχίσουν την επίθεση προς το Ριμινι.
Παράλληλα, το I Τάγμα τις πρώτες ώρες της 21ης του μηνός θα επεδίωκε να υπερκεράσει, από δυτικά, τις αντιστάσεις προ του μετώπου του III Τάγματος και αμέσως μετά θα στρεφόταν προς τη δυτική παρυφή του Ριμινι. Και τα τρία τάγματα διατάχθηκαν να έχουν επαφή με τον εχθρό. Οι κινήσεις των περιπόλων τη νύχτα ήταν περιορισμένες, επειδή η περιοχή είχε υπονομευθεί με νάρκες και παγίδες και οι οδεύσεις βάλλονταν με όλμους που είχαν τοποθετηθεί σε οχήματα. Παρά τις δυσχέρειες αυτές, το II Τάγμα έστειλε περιπόλους και, ενεργώντας μεθοδικά, κατόρθωσε στη διάρκεια της νύχτας να προωθηθεί πέρα από το δεύτερο αντικειμενικό σκοπό της Ταξιαρχίας, δηλαδή την καροποίητη οδό αμέσως νότια της πόλεως. Στις 0645 έφθασε στο ύψος του ποταμού Αούζα χωρίς να συναντήσει ισχυρή αντίσταση, εξουδετερώνοντας ελαφρά εχθρικά τμήματα που επιχείρησαν να ανακόψουν την επίθεση του. Οι Γερμανοί, μετά από την πίεση που δέχονταν, άρχισαν να συμπτύσσονται, εγκαταλείποντας την περιοχή αμέσως νότια του Ριμινι, με την κάλυψη πυρήνων αντιστάσεως από επίλεκτους σκοπευτές. Το γεγονός αυτό προκάλεσε διαταγή της Ταξιαρχίας προς τα I και III Τάγματα να ενεργήσουν με ταχύτητα, ταυτόχρονα με το II Τάγμα, για την κατάληψη του Ριμινι. Συγκεκριμένα, το II Τάγμα θα καταλάμβανε το ανατολικό τμήμα της πόλεως, από τη σιδηροδρομική γραμμή μέχρι την ακτή, το III Τάγμα το κέντρο της και το I Τάγμα θα την παρέκαμπτε από τη δυτική παρυφή. Αμέσως μετάκαι τα τρία τάγματα θα καταλάμβαναν και θα εξασφάλιζαν τις γέφυρες του
ποταμού Μαρέκεια, στη βόρεια παρυφή της πόλεως.
Με τη λήψη της διαταγής τα τάγματα της Ταξιαρχίας άρχισαν δραστήρια προώθηση για να καταλάβουν το Ριμινι, παρά την εχθρική αντίσταση. To II Τάγμα που ήταν το πιο προωθημένο, αφού ανέτρεψε τον εχθρό στο μέτωπο του, εισήλθε στην πόλη στις 0715, κατέλαβε με λόχο το ∆ημαρχείο και ύψωσε εκεί την πολεμική σημαία του. Μικρό εχθρικό τμήμα, ενεδρεύοντας, αποπειράθηκε να προσβάλει με πυρά τους δύο πρώτους λόχους του Τάγματος από τα νώτα, αλλά εξουδετερώθηκε αμέσως. Στις 0800 τα προπορευόμενα τμήματα του Τάγματος έφθασαν στον ποταμό Μαρέκεια όπου βρήκαν τις γέφυρες κατεστραμμένες. Σχεδόν ταυτόχρονα, λόχος του III Τάγματος εισήλθε στο κέντρο της πόλεως, κατέλαβε διάφορα κτήρια, ύψωσε τη σημαία του και αμέσως προώθησε περιπόλους για τον έλεγχο της εκεί γέφυρας του ποταμού Μαρέκεια, που ήταν και αυτή σχεδόν κατεστραμμένη.
To I Τάγμα προωθήθηκε στη δυτική παρυφή της πόλεως και κατέλαβε τη δυτική γέφυρα του ποταμού Μαρέκεια άθικτη. Στη συνέχεια, παρά τα σφοδρά εχθρικά πυρά, προώθησε τμήμα του με τεθωρακισμένα οχήματα Κάρριερς, περίπου ένα χιλιόμετρο βορειοδυτικά του ποταμού Αούζα, ελέγχοντας τη δυτική γέφυρα της εκεί διώρυγας.
Όταν τα II και III Τάγματα προχωρούσαν προς τον ποταμό Μαρέκεια, παρουσιάσθηκε στο διοικητή του προπορευόμενου λόχου του III Τάγματος τριμελής τοπική επιτροπή του Αντιφασιστικού Κόμματος, για την παράδοση της πόλεως. Η επιτροπή οδηγήθηκε αμέσως στη Σάντα Μαρία ντε λε Κολονέλε, στο Σταθμό ∆ιοικήσεως του Τάγματος, όπου υπέγραψε πρωτόκολλο παραδόσεως της πόλεως άνευ όρων στις ελληνικές δυνάμεις.
Το Ριμινι έπεσε τελικά στις 0900 της 21ης Σεπτεμβρίου 1944. Η κατάληψη του ήταν το έπαθλο δεκαπενθήμερου αγώνα της III EOT εναντίον εχθρού που είχε ισχυρή αμυντική οργάνωση και έδωσε τη μάχη διεκδικώντας με πείσμα το έδαφος.
Τις απογευματινές ώρες της 21ης Σεπτεμβρίου έγινε στην πλατεία της πόλεως τελετή, με την παρουσία αντιπροσωπειών των μονάδων της Ελληνικής Ταξιαρχίας και των καναδικών και νεοζηλανδικών μονάδων, για να αποδοθούν τιμές στην πολεμική σημαία του II Τάγματος, που πρώτο εισήλθε στο Ρίμινι.
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΡΙΜΙΝΙ,ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΡΙΜΙΝΙ,Την υπόλοιπη ημέρα και την επομένη, 22η Σεπτεμβρίου, η Ταξιαρχία διατήρησε τις θέσεις και στη συνέχεια, με διαταγή της 1ης Καναδικής Μεραρχίας, αποσύρθηκε για ανάπαυση και ανασυγκρότηση στην περιοχή από τη νότια παρυφή του Ριμινι μέχρι το Μιραμάρε. Με την πτώση του Ριμινι σημειώθηκε το τέλος της πρώτης περιόδου στις επιχειρήσεις της III EOT. Η
μάχη για την κατάληψη του ήταν δύσκολη και είχε σημαντικές απώλειες. Η Ταξιαρχία, έχοντας ελλείψεις σε βαρύ οπλισμό, λόγω της συνθέσεως της, σε σύγκριση με τις καναδικές και νεοζηλανδικές μονάδες με τις οποίες συμπολέμησε, έδωσε σκληρό αγώνα εναντίον εχθρού άρτια εξοπλισμένου, με ισχυρή οχύρωση, και μόνο ο ηρωισμός και η αυτοθυσία των αξιωματικών και των οπλιτών της οδήγησαν στο νικηφόρο αποτέλεσμα. Οι διμοιρίες Μηχανικού -με μικρή αριθμητική δύναμη- προσέφεραν αξιόλογο έργο, διανοίγοντας διαδρόμους στα ναρκοπέδια του εχθρού από τους οποίους πέρασαν, χωρίς κίνδυνο, τα μαχόμενα τμήματα. Επίσης, η Χειρουργική Μονάδα της Ταξιαρχίας και το Ελληνικό Νοσοκομείο Σενεγκάλιας, με τη γρήγορη διακομιδή και περίθαλψη των τραυματιών, έσωσαν πολλούς αξιωματικούς και οπλίτες από βέβαιο θάνατο.
Ο ∆ιοικητής των Συμμαχικών Στρατευμάτων Στρατηγός Αλεξάντερ σε έκθεση του με τον τίτλο «Οι Σύμμαχοι Στρατοί στην Ιταλία από τις 3 Σεπτεμβρίου 1943 μέχρι τις 12 ∆εκεμβρίου 1944» σημειώνει για τη δράση της III EOT τα εξής: «Στις 20 Σεπτεμβρίου, έπειτα από πάλη χωρίς ελπίδα, εκκαθαρίσθηκε το Σαν Φορτουνάτο και στη διάρκεια της νύχτας οι Έλληνες,
υπό τη διοίκηση της 1ης Καναδικής Μεραρχίας, εισήλθαν στο Ρίμινι. Ήμουνα ευτυχής, γιατί η επιτυχία αυτή είχε τόσο έγκαιρα λαμπρύνει τα πεπρωμένα της ηρωικής αυτής χώρας, που ήταν η μόνη μαχόμενη σύμμαχος στο πλευρό μαςσε στιγμές ζοφερές και γιατί μία νέα νίκη στην Ιταλία είχε προστεθεί στη δόξα που αποκτήθηκε στα βουνά της Αλβανίας».
Οι απώλειες της III EOT, από τότε που εισήλθε στις επιχειρήσεις στην Ιταλία μέχρι την ημέρα της καταλήψεως του Ρίμινι, ήταν 6 αξιωματικοί και 72 οπλίτες νεκροί, 19 αξιωματικοί και 169 οπλίτες τραυματίες .
Οι απώλειες αυτές αντιστοιχούσαν στο 10% περίπου της συνολικής δυνάμεως της και στο 20% της δυνάμεως των ταγμάτων Πεζικού που κυρίως έφεραν το βάρος του αγώνα.
ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΡΙΜΙΝΙ,ΤΑΞΙΑΡΧΙΑ ΡΙΜΙΝΙ,Το μέγεθος των απωλειών δείχνει την προσπάθεια που κατέβαλε η Ταξιαρχία, την αξία των στελεχών, την πίστη όλων για τη νίκη και το διακαή πόθο τους να εξαλείψουν τις θλιβερές εντυπώσεις για τις στασιαστικές εκδηλώσεις και τη διάλυση άλλων μονάδων στη Μέση Ανατολή. Για την περίλαμπρη αυτή νίκη της Ταξιαρχίας στη μάχη του Ρίμινι, απονεμήθηκε από
το Βασιλιά Γεώργιο Β’ στις σημαίες των ταγμάτων της ο Ταξιάρχης του Αριστείου Ανδρείας.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s