Τα βασανιστήρια από τους ‘πολιτισμένους’ Άγγλους ανακριτές με την υποστήρηξη Τούρκων Αστυνομικών στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ.

ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΟΚΑ,ΑΓΓΛΟΙ,

Αλίμονο σ’ αυτόν που συλλαμβανόταν. Οι «πολιτισμένοι» Άγγλοι ανακριτές, σε συνεργασία με Τούρκους αστυνομικούς ή και προδότες, τον καρτερούσαν μ’ «αγωνία», για να του κάνουν τη ζωή μαρτύριο. Να τον κάνουν να μετανιώσει που γεννήθηκε. Να τον υποχρεώσουν με τα βασα­νιστήρια που θα του έκαναν να πει όσα μυστικά ήξερε: πού υπήρχαν όπλα, πού κρύβονταν καταζητούμενοι αγωνιστές, να φανερώσει τα ονόματα άλ­λων συνεργατών του και να τους δώσει άλλες πληροφορίες για την Ε.Ο. Κ.Α. και τη δράση της.

Σε καταθέσεις που έδωσαν κατά ή μετά τον αγώνα, πολλοί αγωνιστές διηγούνται τα μαρτύρια που τράβηξαν. Τόποι βασανιστηρίων ήταν οι αστυ­νομικοί σταθμοί Ομορφίτας, Πλατρών, Αμμοχώστου, Λάρνακας και πολλοί άλλοι, καθώς και το φρούριο της Κερύνειας και οι Κεντρικές Φυλακές στη Λευκωσία.

ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΟΚΑ,ΑΓΓΛΟΙ,

Παραθέτουμε σε περίληψη περιγραφές ενός αγωνιστή, που κυριολεκτικά μαρτύρησε στο ιστορικό κάστρο.

«Με συνέλαβαν στον Άγιο Γεώργιο της Κερύνειας. Γίνονταν εκκα­θαριστικές επιχειρήσεις των Άγγλων και, για να μη συλληφθώ, κατέβηκα σ’ ένα πηγάδι κι έμεινα εκεί — πίνοντας μόνο νερό — για έξι σωστές μέρες. Με ανακάλυψαν. Ήμουν εξαντλημένος. Μου έριξαν στο πηγάδι καπνογόνες βόμβες. Πνίγηκα στους καπνούς. Πιάστηκα αιχμάλωτος και με πήραν από κάστρο της Κερύνειας. Τα βασανιστήρια που μου έκαναν, για να τους αποκαλύψω μυστικά, ήταν τρομερά. Σαν κι αυτά που αναφέρω στη συνέ­χεια :

1. Το κλείσιμο στο σεντούκι

Με ξάπλωναν ανάσκελα μέσα σ’ ένα σεντούκι. Το έκλειναν καλά, αφήνοντας μόνο δύο τρυπίτσες. Μια στο πρόσωπο — για να μπορώ ν’ αναπνέω — και μια στα πόδια. Οι ανακριτές της Ιντέλλιτζενς Σέρβις, βοη­θούμενοι από Τούρκους επικουρικούς, έσπρωχναν τότε το σεντούκι από το ψηλότερο σημείο του πύργου μέχρι το χαμηλότερο. Το σεντούκι κατρα­κυλούσε και σταματούσε προσκρούοντας πάνω σ’ ένα τοίχο. Αυτό το επα­ναλάμβαναν πολλές φορές, μέχρις ότου έχανα τις αισθήσεις μου. Έμπηγαν μια σμίλα από την τρυπίτσα κι από την αντίδρασή μου καταλάβαιναν αν είμαι ζωντανός. Μετά ξανάρχιζαν οι ανακρίσεις…

2. Το ανάποδο κρέμασμα

Στη νότιο πλευρά του Ενετικού Πύργου κάθε βράδυ συνήθως, με κρεμούσαν από τα πόδια, αφού μου τα δέναν, καθώς και τα χέρια, με αλυ­σίδα ή χοντρό σχοινί, και μ’ άφηναν από την πολεμίστρα (το παράθυρο) του κάστρου, κρεμασμένο οπό το ψηλό τοίχο του πύργου, με το κεφάλι γερμένο προς τη γη. ‘Ένοιωθα το αίμα στο κεφάλι, με κυρίευε σκοτοδίνη φοβερή, και πολλές φορές λιποθυμούσα. Λίγο νερό με ξανάφερνε στις αισθήσεις μου. Οι ανακρίσεις τότε προχωρούσαν, και το φοβερό ανάποδο κρέμασμα (από τα πόδια) επαναλαμβανόταν ξανά…

3. Το σιδερένιο στεφάνι στο κεφάλι

Πώς να το ξεχάσω! Με κάθισαν σε μια καρέκλα. Έβαζαν ένα ατσα­λένιο στεφάνι στο κεφάλι μου, που το έσφιγγαν συνεχώς με ειδικό μοχλό. Νόμιζα πως από στιγμή σε στιγμή το κεφάλι μου θα έσπαζε και τα μυαλά μου θα χυνόντουσαν έξω. Ούρλιαζα από τους φοβερούς πόνους.

4. Τέντωμα στα 4 παλούκια και πνιγμός με το νερό. Οι ενέσεις.

Κάρφωναν 4 παλούκια στη γη. Με ξάπλωναν ύστερα ανάσκελα και δένανε τα χέρια και τα πόδια μου σ’ αυτά. Τραβούσαν και τέντωναν τόσο πολύ τα χέρια και τα πόδια μου, που νόμιζα πως θα εξαρθρωθούν. Ύστερα έβαζαν στη μύτη μου ένα βρεγμένο μαντήλι, για να εμποδίζει την αναπνοή μου. Ένας μου ακινητοποιούσε το κεφάλι, ενώ ένας άλλος μου άνοιγε το στόμα. Άρχιζαν μετά να μου ρίχνουν κουβάδες νερό στο στόμα. Δεχόμουν 2—3 κουβάδες νερό. Ένοιωθα να πνίγομαι. Η κοιλιά μου πρηζόταν. Στα­διακά έχανα τις αισθήσεις μου. Κάποιος πατούσε τότε την κοιλιά μου, οπότε το νερό χυνόταν έξω. Μετά ξανάρχιζαν τα ίδια, μέχρις ότου έχανα πλήρως τις αισθήσεις μου…

Ύστερα μου έριξαν μπόλικες ενέσεις με μεγάλη σύριγγα στη σπον­δυλική στήλη. Ήταν φοβερά οδυνηρές. Οι πόνοι ήταν τρομεροί και έχανα τις αισθήσεις μου…

5. Το στριφογύρισμα

Μου έδεναν με αλυσίδα τα χέρια μου και με σχοινί τα πόδια μου. Με κρέμαζαν από το χαλκά του τοίχου. Στη συνέχεια — αιωρούμενο — με στριφογύριζαν δυνατά, μέχρι που λιποθυμούσα.­

6. Ελλιπής διατροφή — αρρώστια.

Για 35 μέρες μου έδιναν μόνο ψωμί και νερό. Κάποτε και λίγο τυρί. Αποτέλεσμα — όπως διαπίστωσε κι ο γιατρός που με εξέτασε — ήταν να πάθω σκορβούτο…».

ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΕΟΚΑ,ΑΓΓΛΟΙ,

Το αποτέλεσμα.

Σήμερα ο αγωνιστής που βασανίσθηκε τόσο απάνθρωπα βρίσκεται στη ζωή. Όμως με δυσκολία κάθεται στην καρέκλα (και μόνο με μαξιλάρι), γιατί έπαθε και πολλά άλλα βασανιστήρια που δεν περιγράφονται. Από τις απανωτές εξαρθρώσεις και τα κρεμάσματα το ένα του χέρι έδεσε στραβά, και είναι σχεδόν άχρηστο.

Πηγή: Ασσιώτη Γ. Γεωργίου: «Ο αγώνας της ΕΟΚΑ 1955-1959». Λευκωσία 1990

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s