Η Συμβολή του Ελληνικού Ναυτικού στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Η επετειακή ομιλία κατά την εκδήλωση για τα 60 χρόνια από τη λήξη του Β’ Π.Π. και προς τιμήν των Βετεράνων του Π.Ν.,στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, στις 7 Δεκ.2005,                                                                     του Καθηγητή και Ιστορικού κ. Σαράντου Καργάκου.

431b945f5e067c1db39db74162af6e1c_xl

Επειδή ζούμε σε μια φάση έντονων διαστρεβλωτικών τάσεων, όπου την ιστορία υποκαθιστά η παραϊστορία, είμαστε υποχρεωμένοι δυστυχώς, ανά πάσα στιγμή, αν θέλουμε να είμαστε ευλαβείς έναντι αυτών που μας έφεραν στη ζωή και μας παρέδωσαν αλώβητο το χώρο, όπου κατοικούμε -προς το παρόν τουλάχιστον, να εξηγούμε τα αυτονόητα. Και τα αυτονόητα είναι πως κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου εμείς πολεμήσαμε απ’ αρχής μέχρι τέλους, ενώ άλλοι που σήμερα παριστάνουν συχνά τους κριτές μας, όχι μόνο δεν πολέμησαν ή ψευτοπολέμησαν, απεναντίας συνεργάστηκαν με τον Άξονα και στράφηκαν εναντίον μας.
Συνέχεια

Ποιός ο ρόλος της Αλβανίας στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Του Χαράλαμπου Νικολάου / Ταξίαρχου ε.α.,
τ. καθηγητή Στρατιωτικής Ιστορίας ΣΣΕ
Ο βασιλιάς της Αλβανίας Ζώγου.
Το 1939 τα ιταλικά στρατεύματα, υπό τον στρατηγό Γκουτσόνι, αποβιβάσθηκαν στο Δυρράχιο, το πρωί της 7ης Απριλίου. Ο βασιλιάς Ζώγου δεν αιφνιδιάστηκε δεδομένου ότι είχαν προηγηθεί, πριν από έναν μήνα και πλέον, εντατικές διπλωματικές συνομιλίες. Υφίστατο το στοιχείο του αιφνιδιασμού για τις ξένες κυβερνήσεις, εκτός της Γερμανίας και ίσως της Γιουγκοσλαβίας. Δεν προβλήθηκε καμία σοβαρή αντίσταση κατά των Ιταλών. Ο αλβανικός λαός στην πλειοψηφία του υποδέχθηκε τους Ιταλούς στρατιώτες ως “ελευθερωτές”.Τα γεγονότα έκτοτε διαδέχθηκαν το ένα το άλλο με κινηματογραφική ταχύτητα. Στις 14 Απριλίου 1939 η Αλβανία αποχώρησε από την Κοινωνία των Εθνών (ΚτΕ). Στις 15 Απριλίου έγινε δεκτή στο Κυρηνάλιο (ανάκτορο στη Ρώμη, θερινή διαμονή των Πάπων μέχρι το 1870, στη συνέχεια κατοικία του βασιλιά της Ιταλίας και αργότερα του προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας), πολυμελής αλβανική αντιπροσωπεία υπό τον πρωθυπουργό Βερλάτση. Αυτός προσφώνησε τον Bασιλιά αυτοκράτορα πρώτα στην αλβανική και έπειτα στην ιταλική γλώσσα και του προσέφερε το “στέμμα του Σκεντέρμπεη”. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας η ιταλική Βουλή έδωσε τη συναίνεση της για την “προσωπική ένωση” και την επομένη έπραξε το ίδιο η Γερουσία. Διορίστηκε τοποτηρητής του βασιλιά, όχι μέλος της δυναστείας (είχε γίνει λόγος για τον δούκα του Μπέργκαμο), αλλά ο πρεσβευτής Τζακομόνι.

Συνέχεια

Ο υπεραιωνόβιος ήρωας του Έπους του ’40, Νικήτας Αγγελινάς μιλά στο «Θάρρος»

img_0846

Ο πολεμιστής και ήρωας του έπους του ’40, Νικήτας Αγγελινάς, από την Κυπαρισσία, 104 ετών σήμερα, μιλά στο «Θ» για όσα έζησε στον πόλεμο, στα χιονισμένα βουνά του Ελληνοαλβανικού Μετώπου και οι αφηγήσεις του, πραγματικά, συγκλονίζουν!
Μόνο δέος μπορεί να αισθάνεται κανείς έχοντας απέναντί του έναν ήρωα και ακούγοντας τις μαρτυρίες του για όσα βίωσε, ενώ αντιλαμβάνεται το μεγαλείο της ψυχής των ανθρώπων εκείνων που έδωσαν μάχες και τις κέρδισαν για να είμαστε σήμερα εμείς ελεύθεροι. Άνθρωποι που τους πρέπει κάθε τιμή και ευγνωμοσύνη, την οποία, ωστόσο, η Ελληνική Πολιτεία δεν τους έχει αποδώσει, κι αυτό είναι το παράπονό του. Ποτέ και κανένας δεν τον ρώτησε, από το κράτος, για τον πόλεμο.

Συνέχεια

Οι Τσάμηδες και η ιταλική επίθεση

Italien, Mussolini vor deutschen Soldaten

Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΚΟΤΟΒΟΥ

Εν όψει του εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου, ως ημέρα μνήμης του σθένους που κρύβει μέσα της η απόφαση της πολιτικής ηγεσίας του ελληνικού κράτους και του ελληνικού λαού να προβάλουν αντίσταση σε μια μεγάλη δύναμη της εποχής που εκβιάζει, είναι ευκαιρία να θυμίσουμε τον ρόλο που έπαιξαν στην ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας ηγετικοί παράγοντες των μουσουλμάνων Τσάμηδων της Θεσπρωτίας, ειδικά τώρα που ο αλβανικός σοβινισμός εμφανίζει κοινά σημεία με τον τότε αλβανικό αλυτρωτισμό.Θα αφήσουμε να μιλήσει για τον ρόλο αυτό, εβδομήντα και πλέον χρόνια μετά, ο μοίραρχος Ευστρ. Ζάκκας, που το 1948 συντάσσει εκτενέστατη έκθεση για τα εγκλήματα των μουσουλμάνων Τσάμηδων της Θεσπρωτίας, άγνωστη δυστυχώς μέχρι σήμερα στους περισσότερους Έλληνες. Στην έκθεση αυτή γράφει:

Συνέχεια

Αυτή η Ελλάδα πολέμησε με τέσσερις στρατούς

298503_orig

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει μια φωτογραφία ταυτότητας του παππού Ευάγγελου. Ήταν ντυμένος με τη στολή του στρατιώτη και το δίκοχο. Δεν τον γνώρισα ποτέ γιατί έχει πεθάνει από το 1948, αλλά από την ιστορία του κατάλαβα τι  σημαίνει να είσαι Έλληνας και πατριώτης…

Συνέχεια

«Χρύσανθος Φιλιππίδης, ο Αρχιεπίσκοπος των δύο ΟΧΙ».

800px-chrysanthos

Όταν τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 οι σειρήνες γνωστοποιούσαν την αδόκητη επίθεση της φασιστικής Ιταλίας εναντίον της Πατρίδος μας, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ο από Τραπεζούντος βρέθηκε αμέσως στις επάλξεις του χρέους απέναντι στο Έθνος και στην Εκκλησία.

Και πρώτα – πρώτα συνέταξε το Διάγγελμα της Ιεράς Συνόδου, στο οποίο, μεταξύ των άλλων, ετονίζοντο και αυτά : «… Η Εκκλησία ευλογεί όπλα τα ιερά και πέποιθεν, ότι όλα τα τέκνα της Πατρίδος, ευπειθή εις τα κελεύσματα Αυτής και του Θεού, θα σπεύσουν εν μια ψυχή και καρδία να αγωνισθούν υπέρ βωμών και εστιών και της ελευθερίας και τιμής και θα συνεχίσουν, ούτω, την απ’ αιώνων πολλών αδιάκοπον σειράν των τιμίων και ενδόξων αγώνων και θα προτιμήσουν τον ωραίον θάνατον από την άσχημον ζωήν της δουλείας … Επιρρίψωμεν επί Κύριον την μέριμναν ημών και αυτός θα είναι βοηθός και αντιλήπτωρ εν τη αμύνη κατά της αδίκου επιθέσεως των εχθρών …».

Συνέχεια

‘Ο έλληνας πολεμιστής του ’40’.Άρθρο του Κωνσταντίνου Τσάτσου στην εφημερίδα «Ασύρματος» Πρωτοχρονιά του 1941.

27056822_kalpaki-machitis
Ο επιβλητικός ανδριάντας του Μαχητή (Αγνώστου Στρατιώτη) στο Καλπάκι Ιωαννίνων
Ο Ελληνικός ηρωισμός
Όσοι επεκοινώνησαν είτε με τραυματίας, είτε με πολεμιστάς της πρώτης γραμμής, έσχον την ευκαιρίαν να διαπιστώσουν ότι δεν παραλείπουν ποτέ να μνημονεύσουν την κατά τόπους προβληθείσαν σθεναράν αντίστασιν του εχθρού και όσας μεμονωμένας ηρωικάς πράξεις αντελήφθησαν ιδίοις όμμασιν.
Είναι μάλιστα χαρακτηριστικόν ότι τα περί φυγής των Ιταλών ως λαγών, τα περί δειλίας όλου του ιταλικού στρατού και όσα άλλα τοιαύτα διασκεδάζουν την ανυπομονησίαν του αμάχου πληθυσμού, δεν προέρχονται από τους πολεμιστάς μας. Τόσον διότι είναι ιππόται και δεν καταδέχονται να μεταχειρίζωνται άλλα όπλα, εκτός από τα ευγενή όπλα του πολέμου, όσον και διότι προφανώς αντιθέτως προς τους αμάχους εδοκίμασαν την σκληρότητα του αγώνος και την δύναμιν αντιστάσεως του αντιπάλου.

Συνέχεια