Θάνατος Ανδρέα Μιαούλη 11 Ιουνίου 1835

Ανδρέας Μιαούλης

Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου του 1769 στην Ύδρα και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Βώκος. Ήταν το δεύτερο παιδί του Υδραίου πλοιοκτήτη και κοτζαμπάση Δημήτριου Βώκου, γόνου αρχοντικής Υδραίικης οικογένειας, η οποία προερχόταν από τα Φύλλα, κοντά στη Χαλκίδα και ήταν εγκαταστημένη στην Ύδρα από το 1668. Η μητέρα του λεγόταν Ανδριανή και ήταν χήρα του Ανδρέα Βόχα ή Βοχαΐτου.

Συνέχεια

Advertisements

6 ΙΟΥΝΙΟΥ 1822. Η ΠΥΡΠΟΛΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΝΑΥΑΡΧΙΔΑΣ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΧΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΝΑΡΗ.

YTYTTTTDDTDT1
Τον Ιούνιο του 1822, αφού ο ελληνικός στόλος, στον οποίο συμμετείχε δεν κατάφερε να σώσει τη Χίο από τις τρομερές τουρκικές σφαγές, ο Κανάρης ανέλαβε να βάλει μπουρλότο στην τουρκική ναυαρχίδα του Καπετάν Πασά Καρά Αλή, την επικεφαλής του στόλου που έκαψε το νησί.
Την επιχείρηση θα εκτελούσαν τα πυρπολικά του Κανάρη και του Πιπίνου.
Στο εγχείρημα βοήθησαν δύο παράγοντες: αφενός ότι η νύχτα ήταν πολύ σκοτεινή καθώς δεν είχε φεγγάρι και αφετέρου ότι στο κατάφωτο κατάστρωμα της ναυαρχίδας οι Τούρκοι, κάπου δυό χιλιάδες, γιόρταζαν το Μπαϊράμι κι έτσι τα μέτρα φρούρησης ήταν ελλιπή.

Συνέχεια

5 ΙΟΥΝΙΟΥ 1825: Κοτσαμπάσηδες, κλήρος και πολιτικοί δολοφονούν τον ελεύθερο και ανένταχτο ήρωα ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟ!!

Ο-Οδυσσέας-Ανδρούτσος
Ίσως ένας από τους πιο παρεξηγημένους αγωνιστές του Εικοσιένα από την μετεπαναστατική ιστοριογραφία στέκεται ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Είναι αλήθεια ότι από την προεπαναστατική του δράση είχε αποκτήσει αντιπάθειες λόγω κυρίως της συναναστροφής του με τον μέντορα του Αλή πασά. Όταν ήρθε όμως η ώρα δεν άργησε να ταυτιστεί με τον σκοπό του Αγώνα. Δυστυχώς, ίσως λόγω της ευφυΐας του συνδυαζόμενη με τις στρατηγικές του ικανότητες και ακόμα παραπάνω, της ικανότητάς του να βλέπει όσο κανείς άλλος την ανάγκη για κοινωνική αποκατάσταση μετά την εθνική υπήρξε εχθρός του συμπλέγματος του Μαυροκορδάτου(με την Σουλιώτικη φρουρά του) και του Υδραιοσπετσιώτικου τοπικισμού ο οποίος έχοντας και οικονομική ισχύ αλλά και στρατιωτική ήταν καθοριστικός παράγοντας για τα δυστυχήματα της Επανάστασης. Αφήνοντας στην άκρη της πράξεις της ζωής του θα παραθέσω κάποια πράγματα για τις πράξεις του λίγο πριν το τέλος της… Όπως είπα ήταν εχθρός του φαναριωτοϋδραίικου συστήματος και εξαιρετικά αγαπητός στον λαό της Ανατολικής Στερεάς. Φυσικά δεν έλειψαν και οι ενέργειες σκληρότητας που επέδειξε σε ορισμένες περιπτώσεις ο Οδυσσέας(βλ.σφαγή Νούτσου-Παλάσκα). Την πρώτη αλήθεια όμως την αποτυπώνει και ο Βρετανός Humphreys όπου λέει για τον Ανδρούτσο:

Συνέχεια

Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΚΙ 20 ΜΑΙΟΥ 1825

Γλαφυρότατη είναι η αφήγηση αυτών που προηγήθηκαν κι αυτών που επακολούθησαν της ηρωικής μάχης, μέσα από τα απομνημονεύματα του Φωτάκου (πρώτου υπασπιστού του Κολοκοτρώνη):

Παπαφλέσσας
Η μάχη στο Μανιάκι. Έργο του Καλαμπακιώτη ζωγράφου Κώστα Αδάμου. Ιστορική Πινακοθήκη της Ι. Μ. Μ. Μετεώρου.

Ο Παπαφλέσσας από τ’ Ανάπλι τράβηξε για την Τριπολιτσά και μέσα στις τρεις μονάχα μέρες που έμεινε σ’ αυτή σχημάτισε τον πυρήνα του εκστρατευτικού του σώματος. Στις εκκλήσεις που έκανε πρόστρεξαν κα- πεταναίοι κι αγωνιστές από την Αργολίδα, το Λεβίδι, τις Κερασιές κι από τον κάμπο της Τριπολιτσάς. Ήταν ίσαμε εφτακόσιοι, από την Τριπολιτσά πήγε στο Λεοντάρι, όπου έσμιξαν μαζί του ο ανεψιός του Δημήτρης Φλέσσας, μ’ εκατόν πενήντα παλικάρια, ο Αναστάσης Κουμουνδούρος, ο Παναγιώτης Μπούρας, ο Αδαμάκης Αποστολόπουλος κι ο Αναστάσης Κουλοχέρας με τους νταϊφάδες τους. Ύστερα από δύο μέρες έφτασε στους Λάκκους. Εκεί δυνάμωσαν το στράτευμά του ο Γιώργης Μπούτος από το Μελιγαλά κι ο Καρακίτσος από το Κατσαρό. Κίνησε για τη Φρουτζάλα. Σ’ αυτή συναντήθηκε με τους άοπλους αγωνιστές του Νιόκαστρου και με τον Μανιάτη Μούρτζινο. Ο τελευταίος, αν και φίλος του, αρνήθηκε να τον βοηθήσει όπως μια ανεψιά του Παπαφλέσσα, η κόρη του Νικήτα, είχε παντρευτεί έναν από τους θανάσιμους τοπικούς εχθρούς του, τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη. Ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης βρισκόταν στο χωριό Κουφάρι της Μεσσηνίας, κατάκοιτος από ποδάγρα. Σαν έμαθε πως έρχεται με στράτευμα ο Παπαφλέσσας του έγραψε θερμό γράμμα όπου σ’ αυτό του έλεγε πως ο Ιμπραήμ «είναι άλλος Ναπολέων ή Πύρρος της Ηπείρου, και τέλος, ότι είναι ανάγκη να δυνηθεί κατά πρώτον να τον πολεμήσει, εί δε μή τετέλεσται, το έθνος χάνεται».

Συνέχεια

18 Μαΐου 1821: Η μάχη Βερβένων και Δολιανών

  • άρθρο του Καθηγητή Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, κ. Παναγιώτη Β. Φάκλαρη

photo

Στις 18 Μαΐου γιορτάζεται η επέτειος της μάχης Βερβένων και Δολιανών, της διπλής μάχης που κατάφερε στους Τούρκους μια από τις πρώτες και συντριπτικότερες ήττες τους, ανοίγοντας τον δρόμο για την Άλωση της Τριπολιτσάς, εδραιώνοντας την μόλις δίμηνη Επανάσταση των Ελλήνων και ανυψώνοντας το αρχικά χαμηλό ηθικό τους.

Συνέχεια

Παναγιώτης Πίσσας – ένας άγνωστος ήρωας του 1821 από το Αϊβαλί

Κανείς δεν γνωρίζει σήμερα τον Παναγιώτη Πίσσα. Ούτε καν οι ειδήμονες. Τον ηρωικό του θάνατο τον ανακάλυψα εντελώς τυχαία, ψάχνοντας στα τριτοτέταρτα σε σπουδαιότητα έγγραφα των Γενικών Αρχείων του Κράτους. Ο Παναγιώτης Πίσσας από το Αϊβαλί, αδερφός του Ευστρατίου Πίσσα που έχει αφήσει καταπληκτικά χειρόγραφα απομνημονεύματα, ήταν λοχαγός του τακτικού και ειδικότερα του Συνταγματάρχη Φαβιέρου. Κατά την πολιορκία της Καρύστου τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 1826 υπό τον Φαβιέρο, οι Έλληνες έχουν κλείσει τους Τούρκους στο φρούριο. Ο Παναγιώτης Πίσσας έχει καταλάβει μαζί με τους άντρες του λόχου του, το πιο κοντινό σπίτι στο φρούριο και από εκεί προξενεί φθορές στον εχθρό και το σπουδαιότερο, δεν αφήνει τους Τούρκους να κανονιοβολήσουν το Ελληνικό στρατόπεδο. Ως την στιγμή που εκείνοι αντιλαμβάνονται την φθορά που τους προκαλεί και στρέφουν όλα τα τηλεβόλα τους ενάντια στο σπίτι που εκείνος βρίσκεται μαζί με τον λόχο του. Ακολουθούν ανθρώπινες, τραγικές και ηρωικές στιγμές.
Ας αφήσουμε όμως τον αδερφό του να μας τα διηγηθεί…

Συνέχεια

Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΒΑΛΤΕΤΣΙ (12-13 ΜΑΙΟΥ 1821)

3782707
Το ηρωικό Βαλτέτσι όπως φαίνεται από τον Αϊ-Λιά. Εδώ έγινε η περίφημη Μάχη του Βαλτετσίου το 1821, η πρώτη νικηφόρος μάχη των επαναστατημένων Ελλήνων επί των Τούρκων. Φωτό:sarantopoulos

» Έως εις τάς 10 Μαΐου ήτον συνηγμένοι εις την Βέρβαιναν τέσσαρες ώς έγγιστα χιλιάδες στρατιώται υπό την διεύθυνσιν των αρχιερέων Έλους και Βρεσθένης, Παναγιώτου Γιατράκου, τού Νικολάκη Δεληγιάννη και τού Δημητρίου Καραμάνου, καί οί οπλαρχηγοί Παπακαλομοίρης, Μπαρμπιτσιώτης, Κουμουστιώτης, Κοντάκης κτλ. Ήτον καί ό Αντωνάκης Μαυρομιχάλης μέ 100, ώς έγγιστα, Μανιάτας. Είς τάς 9 Μαίου κατέλαβον τό Λεβίδι οί Ζαΐμης, Σ. Χαραλάμπης, Λόντος, Θεοχαρόπουλος μέ έπέκεινα των τριών χιλιάδων εις τό Χρυσοβίτσι ό Κολοκοτρώνης μέ τον Παπαδιαμαντόπουλον χίλιοι ώς έγγιστα (απέχουσα ή θέσις αύτη από τό Βαλτέτσι μίαν ήμίσειαν ώραν)• εγώ δέ την θέσιν της Πιάνας, πλησιεστέραν ούσαν τών άλλων είς την Τριπολιτσάν μεθόλων τών προκρίτων, μέ έπέκεινα τών δύο σχεδόν χιλιάδων.
Εις τό Βαλτέτσι ήτον ό Κυριακούλης, Ηλίας και Ιωάννης Μαυρομιχάλαι μεθ’ εκατόν πεντήκοντα Μανιατών. Έστειλα καί εγώ τον Σαλαφατίνον μέ 38, τους οποίους είχον ένα μήνα μαζί μου, ώς είρηται. Ό Δημήτριος Παπατσώνης μέ τριακόσιους. Οί Πετροβαίοι, Κεφάλας καί Κώστας Μπούρας μετά διακοσίων, ό Ηλίας και Νικήτας Φλεσιαίοι μέ διακόσιους ώς έγγιστα.

Συνέχεια